Η Χαθήνα , είναι μία από τις αόρατες πόλεις που ο Καλβίνο παρέλειψε να αναφέρει ,ίσως γιατί δέν μπόρεσε ούτε αυτός να την δεί . Η μαγική της εικόνα χάνεται τυλιγμένη σε σύννεφο ομίχλης όπως στα παραμύθια. Αν την κοιτάξει κανείς από ψηλά, θα δεί μιά οφθαλμαπάτη ν'αχνίζει άϋλη , έτοιμη να εξαφανιστεί. Σύμβολο της εξαερωμένης αυτής πολιτείας είναι η Αχνόπολη - ένα μνημείο που η ιστορία του χάνεται πίσω στα βάθη των αιώνων.Η Αχνόπολη φεγγίζει αχνά κάπου στο κέντρο της κυκλοφορίας και δεν διακρίνεται ιδιαίτερα παρά μόνον αν κάποιος την επισκεφτεί. Αυτό το κάνουν συνήθως οι τουρίστες. Οι κάτοικοι της Χαθήνας δεν χάνουν τον χρόνο τους με πράγματα που τους είναι γνωστά . Προτιμούν να τον χάνουν διασκεδαστικότερα. Γιατί η ζωή σ' αυτή τη μαγική πολιτεία είναι μία συνεχής διασκέδαση. Ένα ολοήμερο παιχνίδι ανεμελιάς όπου οι πάντες παίζουν ψάχνοντας να βρούνε τα πάντα , κάτι σαν το κυνήγι του χαμένου θησαυρού. Όλα είναι διαρκώς χαμένα , εξαφανισμένα ή άϋλα, ιδίως την ώρα που κανείς τα χρειάζεται . Όπως , για παράδειγμα , τά ΤΑΞΙ . Τα οποία χάνονται την ίδια ώρα που είναι χαμένα και τα λεωφορεία . Τότε οι κεντρικοί δρόμοι γεμίζουν καλοδιάθετους γελαστούς ανθρώπους , οι οποίοι κρατούν στο χέρι μεγεθυντικούς φακούς , κυάλια ή άλλα βοηθητικά όργανα , και ψάχνουν στον ορίζοντα για μεταφορικό μέσο που θα τους πάει σπίτι μετά τη δουλειά . Μερικοί τολμηροί κρατούν τηλεσκόπια κι ατενίζουν τον ουρανό - όταν δεν είναι κι αυτός χαμένος - ψάχνοντας για ελικόπτερο ή διαστημικό λεωφορείο .Ή μήπως βρουν τα χαμένα τους όνειρα , αυτά πού έκαναν το πρωί στο γραφείο ότι σήμερα θα'φταναν σπίτι νωρίς . Όμως κανένας δεν χάνει τα κέφια του. Αυτό είναι το μόνο που δεν χάνεται ποτέ στην ανέμελη πόλη.
Το χαμόγελο είναι σήμα κατατεθέν των κατοίκων. Χαμογελαστοί οδηγοί γυρνούν γύρω-γύρω απ' το κέντρο της πόλης και παίζουν "πούντο - πούντο το δαχτυλίδι" ψάχνοντας δρόμους για να φτάσουν στο προορισμό τους χωρίς να πατήσουν το μαγικό δακτύλιο . Ο μαγικός δακτύλιος είναι μιά αόρατη ζώνη αερίων που περιστρέφεται διαστημικά γύρω απ'τον πιό εξαχνωμένο πυρήνα του κέντρου - κι όποιος παίκτης περάσει τη γραμμή χωρίς να 'ναι η σειρά του , είναι χαμένος . Εξαχνώνεται και τον παίρνει ο γερανός , οπότε πρέπει να ξαναπαίξει από την αρχή. Έτσι όλοι χαμογελούν και οδηγούν προσέχοντας να μήν χάσουν πόντους από το δίπλωμά τους μέχρι να φτάσουν στον τελικό στόχο της διαδρομής ,που είναι να βρούν τη χαμένη θέση για παρκάρισμα . Αν η θέση είναι αόρατη επί ώρες , οι οδηγοί συνεχίζουν να γυρνούν γύρω-γύρω μεχρις ότου εξαϋλωθούν και οι ίδιοι. Ένα άλλο δημοφιλές παιχνίδι που διαιωνίζει την ξενοιασια της Χαθήνας είναι το χαμένο πρωινό σε μιά δημόσια υπηρεσία. Χαμογελαστοί δημόσιοι υπάλληλοι , χαμένοι πίσω από στοίβες χαρτιών , ψάχνουν να βρούνε φακέλους χαμένους σε τόμους και τόμους χαμένους σε ράφια. Χαμογελαστοί πολίτες ψάχνουν το δίκιο τους και παραπέμπονται σε άλλα γραφεία με περισσότερους υπαλλήλους και περισσότερα χαρτικά , όπου πλέον μπορούν όλοι να ψάξουν μαζί - και το παιχνίδι αποκτά ενδιαφέρον . Όταν χαθεί όλο το πρωινό , τότε πάνε όλοι ευχαριστημένοι στα σπίτια τους .
Τα σπίτια δεν χάνονται.Είναι ορατά μεσ' στην αόρατη πόλη και πληθαίνουνε συνεχώς. Αυτό που χάνεται μαγικά είναι το πράσινο. Το πράσινο εξαερώνεται λίγο-λίγο στην περιφέρεια της Χαθήνας και γίνεται καπνός. Όταν διαλυθεί ο καπνός, εμφανίζεται μιά απόχρωση καφεμαύρη σαν κάρβουνο. Αυτό το φαινόμενο μεταλλαγής των χρωμάτων οφείλεται σε αόρατους δράστες, οι οποίοι γίνονται επίσης καπνός μαζί με τα δέντρα. Όλ' αυτά βέβαια είναι μέρος του παιχνιδιού. Οι κάτοικοι χαίρονται τα χαμένα τους χρώματα γιατί ξέρουν ότι ποτέ δεν εξαφανίζονται εντελώς . Αν χαθεί , ας πούμε , ένα πράσινο δέντρο , μπορεί να φυτρώσει στη θέση του ένα πράσινο φανάρι . Ή ένα πράσινο άλογο .
Τα χρώματα , άλλωστε , ποτέ δεν χάνονται όλα μαζί - εκτός από κάποιες στιγμές που η Χαθήνα χάνει το φως της. Αυτό συμβαίνει σε εξαιρετικές περιπτώσεις , όταν οι συνοικίες βυθίζονται στο σκοτάδι και οι πάντες πλέον γίνονται αόρατοι . Το καταπληκτικό αυτό παιχνίδι παίζεται όταν οι υπάλληλοι της εταιρείας φωτός ψάχνουν ηλεκτρισμένοι τα δίκια τους , τα ένσημά τους , ή γενικά τον εαυτό τους. Εκτός αν βρέχει , οπότε ψάχνουν απλώς για το βραχυκύκλωμα . Μεσ' στην ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα οι κάτοικοι ψαχουλεύουν στα σκοτεινά και διασκεδάζουν με τη καρδιά τους ως το ξημέρωμα , παίζοντας κρυφτό ή τυφλόμυγα . Γιατί - εδώ που τα λέμε - η νυχτερινή διασκέδαση είναι η καλύτερή τους . Τη νύχτα όλοι ψάχνουν ξέφρενα , τρέχοντας στη λεωφόρο Συγκρούσεων , στην παραλία του Ταλήρου , στο Παλαμάκι και σ' όλα τα εξαφανισμένα προάστια , γυρεύοντας χαμένα τραπέζια πίσω από αεροστεγώς κρυμμένες πόρτες , πορτιέρηδες , γκαρσόνια και ιπτάμενους δίσκους . Όσο πιό δύσκολα βρίσκουν τραπέζι , τόσο πιό πολύ διασκεδάζουν - μέχρις ότου χάσουν τον ύπνο τους , τα λεφτά τους ή ότι άλλο χρειάζεται να χάσει κανείς για να περάσει καλά. Στο τέλος χάνεται η νύχτα για να ξανάρθει η μέρα απ' την αρχή . Με τα παιχνίδια και τις εξαερώσεις της , τον εξατμισμένο δακτύλιο , τους κύκλους των χαμένων οδηγών , την εξαϋλωμένη Αχνόπολη και τους εξαϋλωμένους κατοίκους να γιορτάζουν χαμένοι πανηγυρικά τις εξανεμισμένες τους Ολυμπιάδες .
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου